Eşimi ani bir kalp kriziyle kaybettim. Dokuz ay oldu, ölümünü hala kabullenemiyorum. Onu çok seviyorum. Birbirimize aşıktık, yirmi yıllık eşimdi ama birbirimize çok düşkündük. Üç çocuğum var. Kırk beş yaşındayım. Evlenmem gerektiğini söylüyorlar ama ben düşünmeye bile utanıyorum, eşime vefasızlık yapamam. Hala onsuz geçen zamandan tat alamıyorum. Hiçbir şey canıma sinmiyor. Biraz sevinsem, biraz unutsam kendime kızıyorum. Arkadaşlarım eşine sevgini üzülerek gösteriyorsun diyorlar. Bu günlerde kendime eşin uzakta, onu hasretle sev, unutma diyorum. Unutman gerekmez böyle de seversin diyorum. Ondan söz etmekten çok hoşlanıyorum, sonunda ağlasam da değer diye düşünüyorum. Bir üzülmeden ağlamadan hatırlamayı öğrensem diyorum. Hiçbir hatırasından kaçmıyorum, ama çok zor oluyor. Dört ay boyunca uyuyamadım diyebilirim. On beş kilo zayıfladım. Bir de evlen diyorlar, n'apayım, nasıl davranayım bilmiyorum.

Cevap ver