Yazınızı okurken çok tanık geldi. Evet zor bir durum benim de oğlum 6 yaşında ve tanısı konmuş hiperaktivite ve ilgi dağınıklığı var. Çok hırçın, hareketli, sürekli konuşan ve sorular soran bir çocuk. Doktorumuzun bazı tavsiyeleri oldu aslında ben anne olarak gayri ihtiyari kendimce bazı teknikler geliştirmiştim. Doktorumuzun da bize tavsiyeleri aşağı yukarı aynı şeylerdi. Öncelikle bir uzmana giderek çocuğunuzun durumunu tespit ettirin. İlk kural sabır. İyi düşünün lütfen, bu durum bir hastalık ve çocuğumuz bu davranışları istem dışı yapıyor. Dayak demişsiniz çok üzüldüm asla böyle bir şey yapmayın. Çocuğu daha hırçın hale getirir ve sizden uzaklaşarak ileriki yıllarda kendine yakınlık gösteren yanlış kişilere yönlendirmiş olursunuz. Kaldı ki o sizin bebeğiniz ve size her zamankinden daha ihtiyacı var. Çevrenizdekileri de konu hakkında bilinçlendirmeye çalışın. Çocuk aşırı hareket etmeye başlayınca kısa aralar vermesini sağlayın 5-10 dk. gibi. Biz oğlumla buna sakinleşme diyoruz.

Uygun bir oda köşede sakinleşene kadar oturmasını istiyorum daha sonra sakinleştim diyor ve serbest kalmasına izin veriyorum. Siz de deneyin çok ciddi faydası oluyor. Başlarda bu olayı ceza olarak algıladı ve ağladı ama bunun ceza olmadığını sakinleşmesi gerektiği için böyle davranmamız gerektiğini anlattım. Kalabalık yerlerde hareketlilik dozu iyice artar. Alışveriş merkezi, cemiyetler, kalabalık çocuk toplulukları vs. Alışveriş merkezlerinden uzak durun. Çok fazla uyarıcı var ve çocuğun beyni allak bullak olup daha hırçın ve hareketli olmasına sebep oluyor. Lütfen çocuğunu üzmeyin, sürekli konuşun. Emin olun sizi anlıyor ama bu bir hastalık. Onunla konuşurken yüzüne ve gözlerine bakın isteklerinizi tekrarlatın, ismini kullanarak bir şeyler sorun onu sevdiğinizi sürekli hatırlatın. Ben de çok zorlanıyorum bazen oğlumdan gizli dakikalarca ağlıyorum ama yapacak başka bir şey yok. Onlar bizim bebeklerimiz bu dünyaya biz getirdik onları üzmeye hakkımız yok.

Lütfen sabırlı olun. Hem de çok sabırlı olun. Başka hastalıkları düşünün çaresi olmayan, sonu ölümle biten hastalıkları. Bizim çocuklarımızın hastalığı ölümcül değil ve ben inanıyorum ki yeterli ilgi ve sevgiyle aşılmayacak sorun yoktur. Ben bir anne olarak oğlumdan vazgeçmeye asla niyetli değilim tam aksine onun daha çok yanında oluca. Ömrüm yettiğince oğlumla olucam. Oğlumu tamamen kaybetmektense daha fazla sabırlı olmayı öğrenicem. Kaldı ki dünya üzerinde sebepsiz hiçbir şey yoktur. Yüce Allah bize ne layık gördüyse onu verir, bize de şükür edip sabretmek düşer. Lütfen sabırlı olun ve durumu kabullenmeye çalışın. Göreceksiniz ki her şey daha kolay oluyor. Saygı ve sevgilerimle...

Mrb. Karşımda beni anlayan birini bulmak çok güzel oğlumu doktora götürdük DEHB teşhisi kondu ilaç kullanıyoruz ama ilacı bir gün vermezsek çıldırıyor. Bazen ilaç içtiği zamanlarda da çok fazla hırçın olabiliyor ama bu dediğiniz gibi o an içinde bulunduğu duruma da bağlı olabiliyor. Çevredeki insanlar bir türlü anlamıyor; yanlış terbiye vermişsin, iyi eğitim verememişsin gibi tabirler kullanıyorlar ama onun iyi yetişmesi için elimden gelen her şeyi yaptığıma inanıyorum çok üzülüyorum sizin gibi gizli gizli ağlıyorum bu çocuğun sonu ne olacak diye. Annem devamlı şükret kızım, daha beterleri var, ne bakıma muhtaç çocuklar var şükret diyor. Çok haklı ama ben çalışan bir anneyim işte çok yoruluyorum ve ilgisiz bir babamız olduğu için her şeyiyle ben ilgilenmek zorunda kalıyorum. Belki bunların hiçbiri bahane değil ama işte bazen benim de sabrım taşıyor. Ama ona karşı ne kadar sakin davranırsam o kadar da yıpranmıyoruz ikimizde. Çünkü ne kadar tepki verirsem fazlasıyla karşılaşıyorum.

Bu da ikimizi çok yıpratıyor. Asla oğlumdan vazgeçmek niyetinde değilim. Çok dua ediyorum, onun adına da çok üzülüyorum. Sürekli beni kimse sevmiyor deyip duruyor. Okula başladıktan sonra durum daha da zorlaştı çünkü kimseyle arkadaşlık kuramıyor, bu da onu kötü etkiliyor. Anlayışınız ve tavsiyeleriniz için çok teşekkürler... Sevgilerimle

Ben çıldırdım bile :)) Ne yazık ki çocuklarımızın mayası bozuk :) Herkes kocam gamsız, ilgisiz diyor... Nedeni bu! Hatta evdeki karı-koca şiddeti, terslik bu çocukları üzüyor ve sinirlendiriyor. Onun yanında eşinizle tartışmayın bile. Hatta çocuğunuzu sülalede kim muhafazakar ve disiplinli ise o aileye bir müddet misafir ettirin. Çocuğu bozan sizin eviniz. Ben ailemle yaşıyorum. Evlenmeden önce doğurdum sonra mecburen nikah oldu ve ben asla evimden ayrılmadım. Eşim geceleri gelir salonda kalır.