Genelde ben hasta yakınlarına şunu öneriyorum, normal davranın, hiçbir şey olmamış gibi. Ancak bir sorun var. Hasta depresyona girip, işlevselliği azaldığı, güçsüz düştüğü ve bir şey yapmak istemediği zaman aileleri ya da yakınları tarafından zorlanıyor.

Ne yapacağına kendisi karar vermeli

Dışarı çık iyi gelir, tatile git iyi gelir, şöyle yapalım böyle yapalım türünde baskıların hiçbir faydası olmaz. Ortam değişikliğinin hastaya hiçbir faydası yoktur. Eğer o kapalı bir odada camları siyah bir perdeyle kapatıp oturmak istiyorsa, oturur.

Nasıl bacağı kırık bir insana kalk koş diyemezseniz, depresyondakine de kalk gez diyemezsiniz, zaten hiçbir faydası olmaz. Depresyondaki hastaya söylenecek olan şey, biz buradayız, sana her zaman desteğiz. Bu rahatsızlığın da geçecek.

Sorunun geçici olduğunu hissettirin

Depresyondaki insanlar hep öyle kalacaklarını zannederler. Bu geçecek ama sen canın ne istiyorsa onu yap, canın hiçbir şey istemiyorsa da hiçbir şey yapma. Söylenmesi gereken bu.